Näischt trennt eis vun der Léift vu Gott

Ëmmer erëm "De Paul argumentéiert a Réimer datt mir et dem Christus verdanken datt Gott eis gerechtfäerdegt betruecht. Och wa mir heiansdo sënnegen, sinn déi Sënne géint dat ale Selbst gezielt, dat mat Christus gekräizegt gouf; eis Sënne zielen net géint wien mir a Christus sinn. Mir hunn eng Pflicht géint d'Sënn ze bekämpfen - net fir gerett ze ginn, mee well mir scho Kanner vu Gott sinn. Am leschten Deel vum Kapitel 8 dréit de Paul seng Opmierksamkeet op eis glorräich Zukunft.

Déi ganz Kreatioun waart op eis

Chrëschtlech Liewen ass net einfach. D'Sënn bekämpfen ass net einfach. Nohalteg Verfollegung ass net einfach. Mat alldeegleche Liewen an enger gefall Welt, mat korruptiblen Leit, mécht d'Liewen schwéier fir eis. Awer de Paul seet: "D'Leed vun dësem Dag sinn net wäert ze vergläichen mat der Herrlechkeet, déi an eis opgedeckt gëtt" (Vers 18). Wéi et fir de Jesus war, sou ass d'Freed fir eis - eng Zukunft sou wonnerbar datt eis haiteg Verspriechen onwichteg schéngen.

Mä mir sinn net déi eenzeg, déi dovunner profitéieren. De Paul seet datt et e kosmeschen Ëmfang ass fir Gott säi Plang an eis ausgeschafft ze ginn: "Fir déi ängschtlech Waarde vu Kreaturen waart op d'Kanner vu Gott fir opgedeckt ze ginn" (Vers 19). Net nëmmen d'Schafung wënscht eis an der Herrlechkeet ze gesinn, mee d'Schafung selwer wäert mat Verännerung geseent ginn, wéi de Plang vu Gott op d'Been bruecht gëtt, wéi de Paul an den nächste Verse seet: "D'Schöpfung ass ënner der Korruptioun ... awer op der Hoffnung; well d'Schafung wäert och aus der Knechtschaft vun der Korruptioun an déi glorräich Fräiheet vun de Kanner vu Gott befreit ginn" (Verse 20-21).

D'Schöpfung ass elo dem Verfall ënnerworf, awer sou soll et net sinn. Bei der Operstéiung, wann eis d'Herrlechkeet ginn ass, déi rechtméisseg de Kanner vu Gott gehéiert, gëtt den Universum iergendwéi och vu senger Knechtschaft befreit. Den ganzen Universum ass duerch d'Wierk vu Jesus Christus erléist ginn. (Kol 1,19-20).

Waart gedëlleg

Och wann de Präis scho bezuelt ass, gesi mir nach net alles, wéi Gott et fäerdeg bréngt. „Déi ganz Schöpfung stéinzt elo ënner hirem Zoustand, wéi wann se a Wehen wier.“ (Röm 8,22)D'Schöpfung leid wéi wann se a Wehen wier, well se de Schouss formt, an deem mir gebuer ginn. Net nëmmen dat, "mee mir selwer, déi d'Éischtfriichte vum Geescht hunn, stéinen am Inneren, wärend mir gespannt op d'Adoptioun als Jongen an op d'Erléisung vun eise Kierper waarden" (Vers 23). Och wann den Hellege Geescht eis als Garantie fir d'Erléisung ginn ass, kämpfe mir och, well eis Erléisung nach net komplett ass. Mir kämpfe mat der Sënn, mir kämpfe mat kierperleche Limitatiounen, Péng a Leed - och wann mir eis iwwer dat freeën, wat Christus fir eis gemaach huet.

Erléisung bedeit, datt eis Kierper net méi dem Zerfall ënnerworf sinn. (1. Kor 15,53)Si ginn nei gemaach an a Herrlechkeet transforméiert. Déi kierperlech Welt ass keen Offall, deen entsuergt soll ginn - Gott huet se gutt gemaach, an Hie wäert se erëm nei maachen. Mir wëssen net, wéi Kierper erëm operstane ginn, an och net d'Physik vum erneierten Universum, awer mir kënnen dem Schëpfer vertrauen, datt hie säi Wierk fäerdeg bréngt.

Mir gesinn nach keng perfekt Schöpfung, weder am Universum nach op der Äerd, nach an eise Kierper, awer mir si sécher, datt alles transforméiert gëtt. Wéi de Paulus sot: "Well mir goufe gerett an der Hoffnung. Hoffnung, déi gesi gëtt, ass guer keng Hoffnung, well wéi kënne mir dat hoffen, wat mir gesinn? Mee wa mir dat hoffen, wat mir net gesinn, da waarde mir mat Gedold drop." (Röm 8,24-25).

Mir waarde mat Gedold an Eifer op d'Operstéiung vun eise Kierper, soubal eis Adoptioun fäerdeg ass. Mir liewen an engem Zoustand vun "scho, awer nach net": scho erléist, awer nach net voll erléist. Mir si scho vun der Veruerteelung befreit, awer nach net ganz fräi vun der Sënn. Mir si scho am Kinnekräich, awer et ass nach net a senger Fülle. Mir liewen mat Aspekter vum kommende Zäitalter, während mir nach ëmmer mat Aspekter vun dësem Zäitalter kämpfen. "Sou hëlleft eis de Geescht an eiser Schwächt. Well mir wëssen net, wat mir bieden sollen, wéi mir et sollen, awer de Geescht selwer freet fir eis mat Stéchnungen, déi ze déif fir Wierder sinn" (Vers 26). Gott kennt eis Grenzen a Frustratiounen. Hie weess, datt eist Fleesch schwaach ass. Och wann eise Geescht bereet ass, freet Gottes Geescht fir eis, och fir Bedierfnesser, déi net a Wierder kënne geschriwwe ginn. Gottes Geescht hëlt eis Schwächt net ewech, mee hëlleft eis an eiser Schwächt. Hie bréckt d'Lück tëscht Al an Nei, tëscht deem wat mir gesinn an deem wat hien eis erkläert huet. Zum Beispill sënnegen mir, och wann mir Gutt maache wëllen (7:14-25). Mir gesinn d'Sënn an eisem Liewen, awer Gott erkläert eis gerecht, well Gott d'Ennresultat gesäit, och wann de Prozess eréischt ugefaangen huet.

Trotz der Diskrepanz tëscht deem wat mir gesinn a wat mir wëllen, kënne mir drop vertrauen, datt den Hellege Geescht dat mécht, wat mir net kënnen. Hie wäert eis duerch d'Liewe bréngen. „Deen, deen d'Häerzer duerchsicht, weess, wat d'Gesiicht vum Geescht ass, well hie fir d'Helleg biet, wéi Gott et wëll“ (8:27). Den Hellege Geescht ass op eiser Säit an hëlleft eis, sou datt mir zouversiichtlech kënne sinn!

No sengem Zweck beruff Trotz eise Prüfungen, eiser Schwächt an eise Sënnen, „wësse mir, datt Gott a allem fir d'Gutt vun deenen schafft, déi hien gär hunn, déi no sengem Zweck beruff goufen“ (Vers 28). Gott verursaacht net alles, mee hie léisst et geschéien a schafft mat hinnen no sengem Zweck. Hie huet e Plang fir eis, a mir kënne sécher sinn, datt hie säi Wierk an eis fäerdeg bréngt. (Phil 1,6).

Gott huet am Viraus geplangt, datt mir wéi säi Jong, Jesus Christus, solle ginn. Hie huet eis duerch d'Evangelium geruff, eis duerch säi Jong gerechtfäerdegt a mat him a senger Herrlechkeet vereenegt: „Well déi, déi hie virdru kannt huet, huet hie virbestëmmt, dem Bild vu sengem Jong gläichméisseg ze sinn, fir datt hie den Éischtgebuerene ënner ville Bridder wier. An déi, déi hie virbestëmmt huet, huet hie geruff; déi, déi hie geruff huet, huet hie gerechtfäerdegt; déi, déi hie gerechtfäerdegt huet, huet hie verherrlecht.“ (Röm 8,29-30).

D'Bedeitunge vu Wahlen a Predestinatioun ginn hefteg diskutéiert, awer dës Verse klären d'Debatt net well de Paul net op dës Begrëffer hei fokusséiert (och soss anzwousch). Zum Beispill kommentéiert de Paul net ob Gott d'Leit erlaabt d'Verherrlechung ze refuséieren, déi hie fir si geplangt huet. Hei, wéi de Paul den Héichpunkt vu senger Evangeliumpriedung ukomm ass, wëll de Paul d'Lieser berouegen, datt si sech keng Suergen iwwer hir Erléisung brauchen. Wa se et akzeptéieren, kréien se et och. A fir rhetoresch Klärung schwätzt de Paul souguer vu Gott, déi se scho verherrlecht huet andeems hien d'Vergaangenheet benotzt. Et ass sou gutt wéi geschitt. Och wa mir an dësem Liewen kämpfen, kënne mir an der nächster Verherrlechung zielen.

Méi wéi just Eruewerer

"Wat wäerte mir iwwer dëst soen? Wann Gott fir eis ass, wien kann géint eis sinn? Wien huet säin eegene Jong net erspuert, awer huet hien fir eis all opginn - wéi soll hien eis net alles mat him ginn? (Verse 31-32). Well Gott sou wäit gaang ass fir säi Jong fir eis ze ginn wärend mir nach Sënner waren, kënne mir sécher sinn datt hien eis gëtt wat mir brauchen fir et ze maachen. Mir kënne sécher sinn datt hien net op eis rosen gëtt a säi Kaddo ewechhëlt. "Wien wäert d'Auswiel vu Gott zouginn? Gott ass hei fir ze berechtegen" (Vers 33). Keen kann eis op Uerteel Dag Schold well Gott eis onschëlleg erkläert huet. Keen kann eis veruerteelen, well de Christus eise Erléiser freet fir eis: „Wie wäert veruerteelen? De Christus Jesus ass hei, dee gestuerwen ass, jo éischter, deen och opgestan ass, deen op der rietser Hand vu Gott ass a fir eis intercedéiert "(Vers 34). Mir hunn net nëmmen en Opfer fir eis Sënnen, mä mir hunn och e liewegen Retter, dee kontinuéierlech mat eis op eisem Wee zur Herrlechkeet ass.

Dem Paul seng rhetoresch Fäegkeet ass evident am bewegende Klimax vum Kapitel: "Wien wäert eis vun der Léift vu Christus trennen? Leed oder Nout oder Verfollegung oder Hongersnout oder Nacktheet oder Gefor oder Schwäert? Wéi et geschriwwe steet." (Psalm 44,23)„Fir ären Wuel si mir de ganzen Dag virum Doud; mir gi wéi Schof fir d'Schluechtung ugesinn“ (Verse 35-36). Kënnen d'Ëmstänn eis vu Gott trennen? Wa mir fir eise Glawen ëmbruecht ginn, hu mir dann d'Schluecht verluer? Absolut net, seet de Paulus: „An all deem si mir méi wéi Iwwerwënner duerch deen, deen eis gär hat“ (Verse 37). Och a Péng a Leed si mir keng Verléierer - mir si besser wéi Iwwerwënner, well mir um Victoire vu Jesus Christus deelhuelen. Eise Präis - eist Ierfschaft - ass déi éiweg Herrlechkeet vu Gott! Dëse Präis ass onendlech méi grouss wéi de Präis.

"Well ech si sécher, datt weder Doud nach Liewen, weder Engelen, nach Muechten, nach Autoritéiten, weder Saachen déi present sinn nach kommen, weder héich nach niddereg, nach all aner Kreatur kann eis vun der Léift vu Gott trennen, déi a Christus Jesus eis ass. Här" (Verse 38-39). Näischt kann Gott aus dem Plang stoppen, deen Hien fir eis huet. Absolut näischt kann eis vu senger Léift trennen! Mir kënnen op d'Erléisung vertrauen, déi hien eis ginn huet.

vum Michael Morrison