Näischt trennt eis vun der Léift vu Gott

450 näischt trennt eis vun der Léift vu GottËmmer erëm "Paul argumentéiert a Réimer datt mir et dem Christus schëlleg sinn datt Gott eis als gerechtfäerdegt betruecht. Och wa mir heiansdo sënnegen, ginn déi Sënnen gezielt géint den ale Selbst, dee mat Christus gekräizegt gouf; eis Sënnen zielen net dergéint wat mir zu Christus sinn. Mir hunn d'Flicht d'Sënn ze bekämpfen - net gerett ze ginn, awer well mir scho Kanner vu Gott sinn. Am leschten Deel vum Kapitel 8 mécht de Paul seng Opmierksamkeet op eis glorräich Zukunft.

Déi ganz Kreatioun waart op eis

Christian Liewen ass net einfach. De Kampf géint Sënn ass net einfach. Verfolgung ass net einfach. Mat alldeegleche Liewen an enger gefall Welt mat korruptiblen Leit këmmeren mécht d'Liewen schwéier fir eis. Awer Paul seet: "datt d'Leed vun dëser Zäit net géint d'Herrlechkeet, déi an eis opgedeckt soll ginn" (V. 18). Wéi et fir de Jesus war, sou ass d'Freed fir eis - eng Zukunft sou wonnerbar datt eis haiteg Verspriechen onbedéngt schéngen.

Mä mir sinn net déi eenzeg, déi dovunner profitéieren. De Paul seet, datt et kosmesch Ëmfang ass, datt Gott säi Plang an eis ausgeschafft gëtt: "Fir déi ängschtlech Erwaardung vun der Kreatur waart op d'Kanner vu Gott fir opgedeckt ze ginn" (V. 19). D'Schëpfung wëll eis net nëmmen an der Herrlechkeet gesinn, mee d'Schafung selwer wäert och mat Verännerung geseent ginn, wann Gott säi Plang fäerdeg bruecht gëtt, wéi de Paul an den nächste Verse seet: «D'Schafung ass ënner der Vergaangenheet ... jo op der Hoffnung; well och d'Schafung wäert befreit ginn vun der Knechtschaft vun der Vergänglechkeet un der glorräicher Fräiheet vun de Kanner vu Gott "(Verse 20-21).

D'Schafung ass elo am Réckgang, awer dat ass net wat et soll sinn. Bei der Operstéiungszeen, wa mir d'Herrlechkeet ginn, déi zu Recht de Kanner vu Gott gehéiert, wäert d'Universum och iergendwéi vun der Knechtschaft befreit ginn. De ganzen Universum ass duerch d'Aarbecht vu Jesus Christus erléist ginn (Kolosser 1,19-eent).

Waart gedëlleg

Obwuel de Präis scho bezuelt ass, gesi mir nach net alles wéi Gott et fäerdeg bréngt. "D'ganz Schëpfung ass elo ënner senger Bedingung gekräizt wéi wann et an Aarbechtswéi wier" (Réimer 8,22 Nei Genf Iwwersetzung). D'Schafung leid wéi an der Travail wéi se de Gebärmutter formt, an deem mir gebuer sinn. Net nëmmen dat, "awer mir selwer, déi d'Éischtfrüchte vum Geescht hunn, kreien nach bannen, a waarden op d'Adoptioun als Jongen an d'Erléisung vun eise Kierper" (Vers 23 Nei Genf Iwwersetzung). Och wann den Hellege Geescht eis als Verspriechen vun der Erléisung ginn ass, kämpfe mir och well eis Erléisung nach net komplett ass. Mir kämpfe mat der Sënn, mir kämpfe mat kierperlechen Aschränkungen, Péng a Leed - och wa mir eis freeën iwwer dat wat Christus fir eis gemaach huet.

Erléisung bedeit datt eise Kierper net méi ënner Korruptioun ënnerworf ass (1. Korinthians 15,53) gëtt nei gemaach an an Herrlechkeet transforméiert. Déi kierperlech Welt ass keen Dreck fir entsuergt ze ginn - Gott huet et gutt gemaach an Hien wäert et erëm nei maachen. Mir wësse net wéi d'Kierper erëmbelieft ginn, nach kennen mir d'Physik vum erneierten Universum, awer mir kënnen dem Schëpfer vertrauen fir seng Aarbecht ze kompletéieren.

Mir gesinn nach keng perfekt Kreatioun, weder am Universum nach op der Äerd, nach an eise Kierper, awer mir sinn zouversiichtlech datt alles transforméiert gëtt. Wéi de Paul gesot huet: "Fir mir si gerett, awer an der Hoffnung. Awer d'Hoffnung déi gesi gëtt ass keng Hoffnung; well wéi kënnt Dir hoffen op dat wat Dir gesitt? Awer wa mir hoffen op dat wat mir net gesinn, waarden mir drop mat Gedold "(Réimer 8,24-eent).

Mir waarden geduldig a gespaant op d'Operstéiungszeen vun eise Kierper wann eis Adoptioun fäerdeg ass. Mir liewen an der Situatioun vun "schon, awer nach net": schonn erléist, awer nach net komplett erléist. Mir si scho vun der Veruerteelung befreit, awer net voll vu Sënn. Mir si schonn am Räich, awer et ass nach net a senger Fülle. Mir liewen mat Aspekter vum Alter ze kommen wärend mir nach ëmmer mat Aspekter vun dësem Alter kämpfen. "Op déiselwecht Manéier hëlleft de Geescht och eise Schwächen. Well mir wësse net wat mir bieden, wéi et soll sinn; mä de Geescht selwer stellt eis mat onerklärleche Gejäizen duer "(V. 26). Gott weess eis Grenzen a Frustratiounen. Hie weess, datt eist Fleesch schwaach ass. Och wann eise Geescht gewëllt ass, intervenéiert Gott säi Geescht fir eis, och fir Bedierfnesser déi net a Wierder kënne gesat ginn. Gottes Geescht hëlt eis Schwäch net ewech, mee hëlleft eis an eiser Schwächt. Hien iwwerbréckt de Gruef tëscht al an nei, tëscht deem wat mir gesinn an deem wat hien eis erkläert huet. Zum Beispill, mir sënnen och wa mir gutt maache wëllen (7,14-25). Mir gesinn d'Sënn an eisem Liewen, awer Gott erkläert eis gerecht well Gott d'Ennresultat gesäit, och wann de Prozess just ugefaang huet.

Trotz der Diskrepanz tëscht deem wat mir gesinn a wat mir wëllen, kënne mir den Hellege Geescht vertrauen fir ze maachen wat mir net kënnen. Hien wäert eis duerch. „Awer deen, deen d'Häerz sicht, weess op wat de Geescht vum Geescht riicht; well hien d'Hellegen duerstellt wéi et Gott gefält »(8,27). Den Hellege Geescht ass op eiser Säit hëlleft eis sou datt mir zouversiichtlech kënne sinn!

Geruff no sengem Rot Trotz eise Verspriechen, Schwächen a Sënnen, "mir wëssen, datt alles fir gutt déngt fir déi, déi Gott gär hunn, déi, déi no senge Berodunge geruff ginn" (V. 28). Gott erschaaft net alles, hien erlaabt hinnen a schafft mat hinnen no senger Uerdnung. Hien huet e Plang fir eis a mir kënne sécher sinn datt Hien seng Aarbecht an eis fäerdeg bréngt (Philippians 1,6).

Gott huet am Viraus geplangt datt mir wéi säi Jong, Jesus Christus, wäerte ginn. Also huet hien eis duerch d'Evangelium geruff, eis duerch säi Jong gerechtfäerdegt an eis mat him a senger Herrlechkeet vereenegt: "Fir déi, déi hie gewielt huet, huet hien och virbestëmmt, datt si wéi d'Bild vu sengem Jong solle sinn, fir datt hien den Éischtgebuerene wier tëscht vill Bridder. Awer déi, déi hie virbestëmmt huet, huet hien och geruff; awer déi, déi hien genannt huet, huet hien och gerechtfäerdegt; awer déi, déi hien gerecht gemaach huet, huet hien och verherrlecht "(Réimer 8,29-eent).

D'Bedeitunge vu Wahlen a Predestinatioun ginn hefteg diskutéiert, awer dës Verse klären d'Debatt net well de Paul net op dës Begrëffer hei fokusséiert (och soss anzwousch). Zum Beispill kommentéiert de Paul net ob Gott d'Leit erlaabt d'Verherrlechung ze refuséieren, déi hie fir si geplangt huet. Hei, wéi de Paul den Héichpunkt vu senger Evangeliumpriedung ukomm ass, wëll de Paul d'Lieser berouegen, datt si sech keng Suergen iwwer hir Erléisung brauchen. Wa se et akzeptéieren, kréien se et och. A fir rhetoresch Klärung schwätzt de Paul souguer vu Gott, déi se scho verherrlecht huet andeems hien d'Vergaangenheet benotzt. Et ass sou gutt wéi geschitt. Och wa mir an dësem Liewen kämpfen, kënne mir an der nächster Verherrlechung zielen.

Méi wéi just Eruewerer

„Wat wëlle mir elo dozou soen? Wann Gott fir eis ass, wien kann géint eis sinn? Ween huet säin eegene Jong och net verschount, awer hien fir eis all opginn - wéi soll hien eis net alles mat him ginn? (Verse 31-32). Well Gott sou wäit gaang ass, fir säi Jong fir eis ze ginn, wa mir nach Sënner waren, kënne mir sécher sinn datt Hien eis gëtt wat mir brauchen fir et ze maachen. Mir kënne sécher sinn datt hien net op eis rosen gëtt a säi Kaddo ewechhëlt. "Wien wäert dem Gott seng Auswieler virwerfen? Gott ass hei, dee gerechtfäerdegt "(V. 33). Keen kann eis um Judgement Day beschëllegt well Gott eis onschëlleg erkläert huet. Keen kann eis veruerteelen, well de Christus eise Erléiser fir eis intervenéiert: «Wien veruerteelt? De Christus Jesus ass hei, dee gestuerwen ass, oder éischter, deen och opgestan ass, deen op der rietser Hand vu Gott ass an eis representéiert "(Vers 34). Mir hunn net nëmmen en Opfer fir eis Sënnen, mä mir hunn och e liewegen Retter, deen ëmmer mat eis op eisem Wee zur Herrlechkeet ass.

Dem Paul seng rhetoresch Fäegkeet gëtt am bewegende Héichpunkt vum Kapitel gewisen: „Wie wëll eis vun der Léift vu Christus trennen? Tribulation oder Angscht oder Verfolgung oder Honger oder Plakegkeet oder Gefor oder Schwäert? Wéi et geschriwwen ass (Psalm 44,23): „Fir Är Wuel gi mir de ganzen Dag ëmbruecht; mir gi respektéiert wéi Schof fir d'Schluechten "" (Verse 35-36). Kann Ëmstänn eis vu Gott trennen? Wa mir ëmbruecht gi fir de Glawen, hu mir d'Schluecht verluer? Op kee Fall, seet de Paul: "An all deem si mir méi wéi iwwerwonnen duerch hien, deen eis sou gär huet" (Vers 37 Elberfelder). Och a Péng a Leed si mir keng Verléierer - mir si besser wéi iwwerwannen, well mir an der Victoire vu Jesus Christus deelen. Eise Präis - eis Ierfschaft - ass déi éiweg Herrlechkeet vu Gott! Dëse Präis ass onendlech méi grouss wéi d'Käschte.

"Well ech si sécher, datt weder Doud nach Liewen, weder Engelen nach Muechten nach Herrscher, weder haut nach zukünfteg, weder héich nach déif, nach all aner Kreatur eis vun der Léift vu Gott trennen, déi a Christus Jesus, eisen Här ass" ( Verse 38-39). Näischt kann Gott aus dem Plang stoppen, deen Hien fir eis huet. Absolut näischt kann eis vu senger Léift trennen! Mir kënnen op d'Erléisung vertrauen, déi hien eis ginn huet.

vum Michael Morrison