Näischt trennt eis vun der Léift vu Gott

450 näischt trennt eis vun der Léift vu GottËmmer erëm "De Paul argumentéiert a Réimer datt mir et dem Christus verdanken datt Gott eis gerechtfäerdegt betruecht. Och wa mir heiansdo sënnegen, sinn déi Sënne géint dat ale Selbst gezielt, dat mat Christus gekräizegt gouf; eis Sënne zielen net géint wien mir a Christus sinn. Mir hunn eng Pflicht géint d'Sënn ze bekämpfen - net fir gerett ze ginn, mee well mir scho Kanner vu Gott sinn. Am leschten Deel vum Kapitel 8 dréit de Paul seng Opmierksamkeet op eis glorräich Zukunft.

Déi ganz Kreatioun waart op eis

Chrëschtlech Liewen ass net einfach. D'Sënn bekämpfen ass net einfach. Nohalteg Verfollegung ass net einfach. Mat alldeegleche Liewen an enger gefall Welt, mat korruptiblen Leit, mécht d'Liewen schwéier fir eis. Awer de Paul seet: "D'Leed vun dësem Dag sinn net wäert ze vergläichen mat der Herrlechkeet, déi an eis opgedeckt gëtt" (Vers 18). Wéi et fir de Jesus war, sou ass d'Freed fir eis - eng Zukunft sou wonnerbar datt eis haiteg Verspriechen onwichteg schéngen.

Mä mir sinn net déi eenzeg, déi dovunner profitéieren. De Paul seet datt et e kosmeschen Ëmfang ass fir Gott säi Plang an eis ausgeschafft ze ginn: "Fir déi ängschtlech Waarde vu Kreaturen waart op d'Kanner vu Gott fir opgedeckt ze ginn" (Vers 19). Net nëmmen d'Schafung wënscht eis an der Herrlechkeet ze gesinn, mee d'Schafung selwer wäert mat Verännerung geseent ginn, wéi de Plang vu Gott op d'Been bruecht gëtt, wéi de Paul an den nächste Verse seet: "D'Schöpfung ass ënner der Korruptioun ... awer op der Hoffnung; well d'Schafung wäert och aus der Knechtschaft vun der Korruptioun an déi glorräich Fräiheet vun de Kanner vu Gott befreit ginn" (Verse 20-21).

D'Schafung ass elo am Réckgang, awer dat ass net wat et soll sinn. Bei der Operstéiungszeen, wa mir d'Herrlechkeet ginn, déi zu Recht de Kanner vu Gott gehéiert, wäert d'Universum och iergendwéi vun der Knechtschaft befreit ginn. De ganzen Universum ass duerch d'Aarbecht vu Jesus Christus erléist ginn (Kolosser 1,19-eent).

Waart gedëlleg

Obwuel de Präis scho bezuelt ass, gesi mir nach net alles wéi Gott et fäerdeg bréngt. "D'ganz Schëpfung zitt elo ënner hirem Zoustand, wéi wann et an der Travail war" (Réimer 8,22 Nei Genf Iwwersetzung). D'Schafung leid wéi an der Travail wéi se de Gebärmutter formt, an deem mir gebuer sinn. Net nëmmen dat, "mee mir selwer, déi d'Éischtfrüchte vum Geescht hunn, kreien nach bannen a waarden op d'Adoptioun als Jongen an d'Erléisung vun eise Kierper" (Vers 23 Nei Genf Iwwersetzung). Och wann den Hellege Geescht eis als Verspriechen vun der Erléisung ginn ass, kämpfe mir och well eis Erléisung nach net komplett ass. Mir kämpfe mat der Sënn, mir kämpfe mat kierperlechen Aschränkungen, Péng a Leed - och wa mir eis freeën iwwer dat wat Christus fir eis gemaach huet.

Erléisung bedeit datt eise Kierper net méi ënner Korruptioun ënnerworf ass (1. Korinthians 15,53) gëtt nei gemaach an an Herrlechkeet transforméiert. Déi kierperlech Welt ass keen Dreck fir entsuergt ze ginn - Gott huet et gutt gemaach an Hien wäert et erëm nei maachen. Mir wësse net wéi d'Kierper erëmbelieft ginn, nach kennen mir d'Physik vum erneierten Universum, awer mir kënnen dem Schëpfer vertrauen fir seng Aarbecht ze kompletéieren.

Mir gesinn nach keng perfekt Kreatioun, weder am Universum nach op der Äerd, nach an eise Kierper, awer mir sinn zouversiichtlech datt alles transforméiert gëtt. Wéi de Paul gesot huet: "Well wa mir gerett sinn, awer an der Hoffnung. Awer d'Hoffnung déi gesi gëtt ass keng Hoffnung; well wéi kann een hoffen op dat wat ee gesäit? Awer wa mir hoffen op dat wat mir net gesinn, waarden mir gedëlleg" (Réimer 8,24-eent).

Mir waarden mat Gedold an Diligence op d'Operstéiungszeen vun eise Kierper wann eis Adoptioun fäerdeg ass. Mir liewen an der Situatioun vu schonn awer nach net: schonn erléist awer nach net voll erléist. Mir si scho fräi vun der Veruerteelung, awer net komplett vu Sënn. Mir si schonn am Räich, awer et ass nach net a senger Fülle. Mir liewen mat Aspekter vum Alter ze kommen wärend mir nach mat Aspekter vun dësem Alter kämpfen. "Och de Geescht hëlleft eis Schwächt. Well mir wësse net wat mir bieden, wéi et soll sinn; awer de Geescht selwer plädéiert fir eis mat onausdréckleche Stréimung "(Vers 26). Gott weess eis Aschränkungen a Frustratiounen. Hie weess, datt eist Fleesch schwaach ass. Och wann eise Geescht gewëllt ass, freet Gott säi Geescht fir eis, och fir Bedierfnesser déi net a Wierder kënne gesat ginn. Gottes Geescht hëlt eis Schwäch net ewech, mee hëlleft eis an eiser Schwächt. Hien iwwerbréckt de Gruef tëscht al an nei, tëscht deem wat mir gesinn an deem wat hien eis erkläert huet. Zum Beispill, mir sënnegen och wa mir gutt maache wëllen (7,14-25). Mir gesinn d'Sënn an eisem Liewen, awer Gott erkläert eis gerecht well Gott d'Ennresultat gesäit, och wann de Prozess just ugefaang huet.

Trotz der Diskrepanz tëscht deem wat mir gesinn a wat mir wëllen, kënne mir den Hellege Geescht vertrauen fir ze maachen wat mir net maache kënnen. Hie gesäit eis duerch. "Awer deen, deen d'Häerz sicht, weess, wou de Geescht vum Geescht riicht ass; well hien duerstellt d'Hellegen, wéi et Gott gefält" (8,27). Den Hellege Geescht ass op eiser Säit hëlleft eis sou datt mir zouversiichtlech kënne sinn!

Geruff no sengem Zweck Trotz eise Verspriechen, Schwächen a Sënnen, "Mir wëssen, datt all Saache fir gutt zesumme schaffen fir déi, déi Gott gär hunn, fir déi, déi no sengem Zweck geruff ginn" (Vers 28). Gott verursaacht net alles, awer erlaabt hinnen a schafft mat hinnen no sengem Zweck. Hien huet e Plang fir eis, a mir kënne sécher sinn datt hien seng Aarbecht an eis fäerdeg bréngt (Philippians 1,6).

Gott huet am Viraus geplangt datt mir wéi säi Jong, Jesus Christus, solle ginn. Also huet hien eis duerch d'Evangelium geruff, eis gerechtfäerdegt duerch säi Jong, an huet eis mat him a senger Herrlechkeet vereenegt: "Fir déi, déi hie gewielt huet, huet hien och virbestëmmt fir an der Ähnlechkeet vu sengem Jong ze sinn, fir datt hien den Éischtgebuerene vu ville Bridder wier. . Mä deen hien virbestëmmt huet, huet hien och genannt; mee deen hien genannt huet, huet hien och gerechtfäerdegt; mee deen hien gerechtfäerdegt huet, huet hien och verherrlecht“ (Réimer 8,29-eent).

D'Bedeitunge vu Wahlen a Predestinatioun ginn hefteg diskutéiert, awer dës Verse klären d'Debatt net well de Paul net op dës Begrëffer hei fokusséiert (och soss anzwousch). Zum Beispill kommentéiert de Paul net ob Gott d'Leit erlaabt d'Verherrlechung ze refuséieren, déi hie fir si geplangt huet. Hei, wéi de Paul den Héichpunkt vu senger Evangeliumpriedung ukomm ass, wëll de Paul d'Lieser berouegen, datt si sech keng Suergen iwwer hir Erléisung brauchen. Wa se et akzeptéieren, kréien se et och. A fir rhetoresch Klärung schwätzt de Paul souguer vu Gott, déi se scho verherrlecht huet andeems hien d'Vergaangenheet benotzt. Et ass sou gutt wéi geschitt. Och wa mir an dësem Liewen kämpfen, kënne mir an der nächster Verherrlechung zielen.

Méi wéi just Eruewerer

"Wat wäerte mir iwwer dëst soen? Wann Gott fir eis ass, wien kann géint eis sinn? Wien huet säin eegene Jong net erspuert, awer huet hien fir eis all opginn - wéi soll hien eis net alles mat him ginn? (Verse 31-32). Well Gott sou wäit gaang ass fir säi Jong fir eis ze ginn wärend mir nach Sënner waren, kënne mir sécher sinn datt hien eis gëtt wat mir brauchen fir et ze maachen. Mir kënne sécher sinn datt hien net op eis rosen gëtt a säi Kaddo ewechhëlt. "Wien wäert d'Auswiel vu Gott zouginn? Gott ass hei fir ze berechtegen" (Vers 33). Keen kann eis op Uerteel Dag Schold well Gott eis onschëlleg erkläert huet. Keen kann eis veruerteelen, well de Christus eise Erléiser freet fir eis: „Wie wäert veruerteelen? De Christus Jesus ass hei, dee gestuerwen ass, jo éischter, deen och opgestan ass, deen op der rietser Hand vu Gott ass a fir eis intercedéiert "(Vers 34). Mir hunn net nëmmen en Opfer fir eis Sënnen, mä mir hunn och e liewegen Retter, dee kontinuéierlech mat eis op eisem Wee zur Herrlechkeet ass.

Dem Paul seng rhetoresch Fäegkeet ass evident am bewegende Héichpunkt vum Kapitel: „Wien trennt eis vun der Léift vu Christus? Tribulation, oder Nout, oder Verfolgung, oder Hongersnout, oder Plakegkeet, oder Gefor, oder Schwäert? Wéi et geschriwwen ass (Psalm 44,23): »Fir Är Wuel gi mir de ganzen Dag ëmbruecht; mir ginn als Schof gezielt fir geschluecht ze ginn" (Verse 35-36). Kann Ëmstänn eis vu Gott trennen? Wa mir fir de Glawen ëmbruecht ginn, hu mir d'Schluecht verluer? Kee Wee, seet de Paul: "An all dëse Saachen si mir méi wéi iwwerwonnen duerch hien, deen eis sou vill gär huet" (Vers 37 Elberfelder). Och a Péng a Leed si mir keng Verléierer - mir si besser wéi iwwerwannen, well mir un der Victoire vu Jesus Christus deelhuelen. Eise Präis vun der Victoire - eis Ierfschaft - ass déi éiweg Herrlechkeet vu Gott! Dëse Präis ass onendlech méi grouss wéi d'Käschte.

"Well ech si sécher, datt weder Doud nach Liewen, weder Engelen, nach Muechten, nach Autoritéiten, weder Saachen déi present sinn nach kommen, weder héich nach niddereg, nach all aner Kreatur kann eis vun der Léift vu Gott trennen, déi a Christus Jesus eis ass. Här" (Verse 38-39). Näischt kann Gott aus dem Plang stoppen, deen Hien fir eis huet. Absolut näischt kann eis vu senger Léift trennen! Mir kënnen op d'Erléisung vertrauen, déi hien eis ginn huet.

vum Michael Morrison